SZKAPLERZ

Szkaplerz to kawałek płótna, który okrywa barki, plecy i piersi. Noszą go zarówno osoby duchowne, jak i świeckie. Najpopularniejsze szkaplerze to karmelitański i Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Noszenie ich wiąże się z pewnymi obowiązkami, jak i obietnicami.

Historia szkaplerza jest bardzo długa. Sięga połowy XIII wieku. Latem 1251 roku św. Szymon Stock w Aylesford, w Anglii, miał objawienie. Ukazała mu się Matka Boża, która obiecała mu uniknięcie ognia piekielnego dla noszących tak jak on – karmelitański habit.

W 1322 roku papież Jan XXII wydał Bullę Sobotnią z przywilejem dla osób, które noszą szkaplerz karmelitański, zachowują post ścisły w środy i sobotę oraz odmawiają codziennie Oficjum Małe Błogosławionej Dziewicy Maryi. Osoby te miały uniknąć dzięki tym praktykom płomieni czyśccowych. Nabożeństwo do Matki Bożej z Góry Karmel zostało zatwierdzone w XVI wieku. Kolejni papieże również zatwierdzali przywileje szkaplerza karmelitańskiego.

Szkaplerz składający się z dwóch kawałków materiału i rzemienia, na którym wiszą, noszą zwykle osoby świeckie. Zakonnicy noszą inny szkaplerz. Ten jest częścią ich habitu. Taki szkaplerz to dwa płaty materiału z otworem na głowę. Uszyty jest z tej samej tkaniny co reszta habitu. W męskich zakonach na szkaplerz nakłada się pelerynę z kapturem i płaszcz. Nie ma go w habitach franciszkanów, kapucynów i klarysek.

Brązowy szkaplerz Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel może być nałożony wiernemu wyłącznie przez kapłana z zakonu karmelitanów lub innego duchownego upoważnionego do tego. Jego nałożenie odbywa się w formie obrzędu. Kapłan w czasie tego wydarzenia mówi przyjmującemu, jaką modlitwę ma odmawiać codziennie, zwykle jest to „Pod Twoją obronę” lub „Witaj Królowo”. Od 1910 roku zamiast tradycyjnego szkaplerza można nosić medalik szkaplerzny. Na jego awersie jest wizerunek Jezusa z Sercem Najświętszym, a na rewersie – Najświętsza Dziewica.

SZKAPLERZ PRZYJMUJE SIĘ TYLKO RAZ

Szkaplerz przyjmuje się tylko raz. Jeśli zniszczy się lub zginie, zarówno szkaplerz, jak i medalik, zastępuje się nowym, który nakłada się sobie samemu. Przed nałożeniem nie święci się go. Obrzędu przyjęcia szkaplerza nie musi ponawiać również osoba, która kiedyś go nosiła, a później przestała i po jakimś czasie, chce znowu go nałożyć. Jedna osoba może przyjąć kilka szkaplerzy zatwierdzonych przez Kościół. Może zyskiwać przypisane do nich odpusty jeśli spełnia związane z nimi warunki.

Noszący szkaplerz mają obiecane: uniknięcie ognia piekielnego, opiekę Matki Bożej oraz jej pomoc w chwili śmierci, wybawienie z czyścca w sobotę po śmierci oraz udział w duchowych dobrach za życia i śmierci np. mszach i komuniach świętych, umartwieniach, odpustach, modlitwach itp. Osoby te mają też obowiązki: naśladować cnoty Matki Bożej i szerzyć jej cześć, nosić na sobie szkaplerz, odmawiać codziennie naznaczoną modlitwę i czynić dobrze bliźnim. Ponadto zaleca się przynajmniej raz w miesiącu spowiadać się i przyjmować komunię świętą, chodzić często do kościoła i modlić się choć kilka minut do Matki Bożej oraz od czasu do czasu z miłości do Maryi wyrzec się czegoś.

Przywileje i obowiązki noszących Szkaplerz

Przywileje noszących szkaplerz

  • Kto umrze odziany Szkaplerzem świętym nie zostanie potępiony.
  • Noszący(a) Szkaplerz jako czciciel(ka) Matki Bożej zapewnia sobie Jej opiekę co do duszy i ciała w tym życiu i szczególną pomoc w godzinie śmierci.
  • Każdy(a), kto pobożnie nosi Szkaplerz święty i zachowuje czystość według stanu, zostanie wyprowadzony(a) z czyśćca osobiście przez Matkę Bożą w pierwsza sobotę po swej śmierci.
  • Ci, którzy należą do Bractwa Szkaplerznego są duchowo złączeni z zakonem Karmelitańskim i maja udział w jego duchowych dobrach za życia i po śmierci, a więc we Mszach świętych, Komuniach świętych, umartwieniach, modlitwach, postach itp.

Obowiązki noszących Szkaplerz

  • Naśladować cnoty Matki Najświętszej i szerzyć Jej cześć.
  • Dniem i nocą nosić na sobie Szkaplerz.
  • Odmawiać codziennie modlitwę naznaczoną w dniu przyjęcia do Szkaplerza (zazwyczaj Pod Twoją Obronę).
  • Czynić dobrze bliźnim.

Praktyki zalecane noszącym Szkaplerz Święty

  • Przynajmniej raz w miesiącu, jeżeli pozwolą na to warunki, oraz w święta Matki Bożej przystępować do spowiedzi i Komunii świętej.
  • Nawiedzać często kościół i przynajmniej przez kilka minut modlić się do Matki Bożej.
  • Od czasu do czasu z miłości do Matki Bożej wyrzec się czegoś dozwolonego (drobne umartwienie).

Praktyczne uwagi dla przyjmujących Szkaplerz

Szkaplerz sukienny i medalik mają taką samą wartość duchową. Chociaż przyjęcie powinno dokonywać się przy pomocy szkaplerza sukiennego, można go później, według osobistego uznania, zastąpić medalikiem szkaplerznym, który z jednej strony powinien mieć wizerunek Najśw. Serca Pana Jezusa, a z drugiej strony wizerunek Matki Bożej.

Przyjęcia do Szkaplerza dokonuje się tylko jeden raz. Gdy zniszczy się sukienny Szkaplerz albo zgubi się medalik, nabywa się nowy i nakłada się prywatnie. Nie jest wymagane poświecenie nowego szkaplerza. Gdyby jednak tego pragnął zainteresowany, może to uczynić każdy kapłan lub diakon.

Nie przyjmuje się do Szkaplerza osób nieobecnych. Wyjątek stanowią osoby ciężko chore, żołnierze lub więźniowie. Można im przesłać poświęcony Szkaplerz, a dane personalne przekazuje do Księgi Przyjętych do Szkaplerza.

Zniszczony sukienny Szkaplerz najlepiej spalić. Nie powinno się go wyrzucać do śmieci, gdyż byłoby to świadectwem braku czci dla samego znaku, jak i dla Tej, od której go otrzymaliśmy.

Jeśli ktoś przyjąwszy Szkaplerz, nie nosił go dłuższy czas czy to z zapomnienia, czy z niedbalstwa, czy z powodu zgubienia go, nie musi go na nowo przyjmować z rak kapłana. Wystarczy, że sam sobie go ponownie założy, żałując za zaniedbania i podejmie wymogi nabożeństwa. Gdy ktoś odrzuci Szkaplerz z pogardy, a zrozumiawszy, że źle uczynił i chce ponownie wrócić do praktyki nabożeństwa, obrzęd nałożenia przez kapłana musi być powtórzony. Jeśli ktoś przyjął Szkaplerz, ale zdjął go z powodu grzesznego życia, a następnie nawrócił się, wyspowiadał i chce czynić pokutę, to wystarczy tylko ze skruchą ucałować swój dawny szkaplerz i nałożyć go samemu odnawiając pragnienie życia zobowiązaniami szkaplerznymi. Jeśli ktoś żył w grzechu i nosił Szkaplerz, a nagle otrzymał łaskę opamiętania i nawraca się, to niech podziękuje Maryi że w ogóle powrócił! Niech odnowi swoje przyrzeczenia szkaplerzne po spowiedzi i Komunii św. Niech odda się na nowo Maryi i ucałuje Szkaplerz z postanowieniem godnego noszenia Jej habitu.

Stolica Święta nie widzi przeszkód, aby Szkaplerzem odziewać również małe dzieci. Zaleca się jednak, aby były już w takim wieku, by mogły zrozumieć podstawowe prawdy wiary. Wiedząc, kim jest Maryja, owocniej będą mogły przyjąć dar macierzyńskiej miłości.

Szkaplerz najlepiej nosić na szyi. Nie czyni zadość obowiązkom nabożeństwa ten, kto przyjąwszy Szkaplerz wiesza go w mieszkaniu, np. na ścianie. Wielkość łask obiecanych poprzez Maryję domaga się od nas noszenia Szkaplerza w sposób godny.